Komkommerkruid
Plantenleven: Anke’s planten
Hij zaait zich uit waar hij wil, breekt af als je hem verplaatst, en wordt op het eind bruin en melig. Maar komkommerkruid heeft ook hemelsblauwe bloemetjes die naar ansjovis smaken, zweefvliegen die er op afkomen en groenlingen die er dol op zijn. Anke legt uit waarom hij elk jaar weer een plekje in haar tuin krijgt.
Mei 2026 – Tekst en illustratie door Anke Kamerman, tuin 36
Elk jaar zaaien we komkommerkruid. Het is een eenjarige plant met ruwe bladeren en stervormige, hemelsblauwe bloemetjes waar de insecten –zweefvliegen, bijen en hommels – dol op zijn. Hij kan wel 1 meter 30 hoog worden. Het blad en de bloem zijn eetbaar. De bladeren smaken naar komkommer, vandaar de naam. Wij kopen zaad, maar de plant kan zich ook goed zelf uitzaaien. Dat doet hij bij ons, maar hij zaait zich natuurlijk uit op plekken die je niet wilt. Dan moet je hem verzetten, maar daar houdt hij niet zo van. Het is dus beter om hem op z’n zelfgekozen plek te laten staan, want zijn penwortel breekt snel af als je hem verplaatst. De plant is volgens de website Flora van Nederland oorspronkelijk niet inheems in Nederland, maar heeft zich wel verwilderd en komt daardoor voor in heel Nederland. Wij eten voornamelijk de bloemetjes, die een beetje naar ansjovis smaken. Samen met de bloemen van Oost-Indische kers staan ze erg leuk in een salade. Als de plant uitgebloeid is, wordt hij lelijk en krijgt hij bruine bladeren. Wij laten hem ondanks dat toch altijd staan, want de vogels zijn er dol op, met name de groenlingen. Ik knip dan wel wat dorre bladeren weg om hem er nog iets toonbaar uit te laten zien. De plant krijgt ook vaak meeldauw, net als de courgette. En dan is het wel zaak om de planten niet op de composthoop te gooien maar weg te voeren, want meeldauw is besmettelijk.