Plantenleven: Anke’s planten
Al bijna twintig jaar siert wilde marjolein Anke’s tuin. Deze dankbare, roze-paarse bloeier is dol op de kalkrijke grond langs onze paden, en kan prima tegen een maaibeurt. Deze keer deelt Anke handige verzorgingstips, een bijzondere jeudherinnering uit Italië, én ze vertelt je hoe je deze sterke plant optimaal verzorgt en oogst.
Juli 2026 – Tekst en illustraties door Anke Kamerman, tuin 36
Wilde marjolein is een heel dankbare plant. Toen we onze tuin op het tuinpark kregen, nu bijna twintig jaar geleden, heb ik haar geplant. Intussen heeft ze zich enorm uitgebreid, tot in het algemeen groen naast het pad. Ze houdt van een droge, kalkhoudende bodem – volgens de website ‘Flora van Nederland’ is ze te vinden in Zuid Limburg, maar daar heb ik haar zelf nooit kunnen aantreffen. Bij ons op het tuinpark zal waarschijnlijk wel wat kalk in de grond zitten, vanwege de ondergrond van puin die onder ons padgrind ligt. Waar de wilde marjolein niet zo van houdt, is dat gras de neiging heeft er doorheen te groeien. Wat dan kan helpen, is afmaaien. Daar kan ze goed tegen: ze lijkt dan haar achterstand ten opzichte van het gras in te halen. Dus bij het maaien van het gras naast de paden bij de eilandtuintjes kunnen we daar rekening mee houden. Ik vind dat de wilde marjolein zulke leuke roze-paarse bloemetjes heeft. De plant is niet hetzelfde als de ‘echte marjolein’ die ik ook in de tuin heb staan. Die vind ik wel wat lekkerder smaken en ruiken dan de wilde marjolein. Maar helaas is de echte marjolein niet helemaal wintervast. En, denk eraan: om het jonge blad te kunnen oogsten, moet je de jonge bloemen er wel uitknippen.
Toen ik klein was, in Italië aan het Gardameer, heb ik voor het eerst marjolein geroken. Dat was op een heel droog plekje waar ik aan het spelen was, en waar ook flinke, goudgroene kevers tussen de planten door wandelden. Zoiets vergeet je nooit meer.