Tuinverhalen: Gedicht
De geliefde dichteres M. Vasalis zag in haar gedicht ‘Braamstruik’ twee werelden: de bramenbloesem die in het middelpunt van alle aandacht staat, en de vrucht die daarna in stilte verder gaat. Met zachte precisie vraagt ze of gemis en zelfgenoegzaamheid niet twee namen zijn voor hetzelfde. Een gedicht om even bij stil te staan — net als de vlinder op het blinde gezicht van de braam.
Mei 2026 – Gedicht door M. Vasalis (1909-1998)
Braamstruik
Vlinders en bijen wijlen bij de roze bloemen.
De groene en paarse bramen zijn alleengelaten.
Zijn zij zichzelf genoeg? Missen zij niet het diepe zoemen
waarmee de bijen tot de bloesems praten?
En ’t sprakeloze, wankele evenwicht
waarmee de vlinders op haar blind gezicht
zich even nederlaten?
Uit: ‘Vergezichten en gezichten’ (1954)