De Vlaamse dichter en kunsthistoricus Bob Vanden Broeck staat in dit gedicht stil in een tuin en kijkt gewoon om zich heen: een boer, een knotwilg, een pimpelmees, een duif op een dakrand. Maar onder die alledaagse beelden schuilt van alles – zijn vader, zijn oma, de beroemde ‘readymade’ kunstenaar Marcel Duchamp, pesticiden, de beurs. Kortom, de tuin als plek waar de wereld samenkomt en weer uiteenvalt. Als je zijn gedicht langzaam leest, wordt de tuin nooit meer alleen maar een tuin — maar de plek waar je tegelijk heel klein bent en de hele wereld aanraakt.
Juli 2026 – Gedicht door Bob Vanden Broeck (1988-)
je staat in de tuin een weegschaal uit te beelden
een boer steekt zijn schop in de grond naast een koe
steekt een knotwilg zijn wortels in het stopcontact op
een veld draait een zonnebloem haar kopje, traag
zoekt een groene radio naar ontvangst, het zoemende geluid
van honderden bijen in een vlinderstruik
een pimpelmees hopt van tak naar tak
een duif probeert een andere duif te pimpen op een dakrand
terwijl enkele eksters de tuin in rep en roer zetten
spiralen twee citroenvlinders in de lucht, draaiend
aan een ontluikende bloem van een hortensia
volgens zijn vader moet je een kat een kat noemen
de feiten de feiten
een hysterische scooter rijdt het landschap in twee
een berlijnse haagbeuk
een communistische koe
je staat op benen die bewegen tussen remmen en rennen
marcel duchamp plaatst een fietswiel op een barkruk
in de berm van een stinkende beek staan adam en eva
in veel te grote ruimtepakken pesticiden te sproeien
de takken van de eiken die elkaar net niet raken over
de randen van mijn handen reiken
mijn handen naar mijn andere handen
een lekke voetbal in een vijver
mijn vader wiedt onkruid aan
de wasdraad schommelen de hemden
de hemden die curators, begrafenisondernemers en beurshandelaars dragen
de op en neer schimmelende aandelen de grafiek
naast het sterfbed van mijn oma
ik groet de zon
de zon wil privacy
Uit: de richting is richting omleiding (uitgeverij het balanseer, 2023)